Evlilik bir erkekle bir kadının bir araya gelip aynı evde ayrı ayrı kendi hayatlarını yaşamaları değildir. Dinimiz, evlenmeleri sonucunda erkek ve kadını bütünleştirir, böylece iki ayrı kişi sorumlu oldukları tek bir hayatta birleşir. Artık birbirlerinden ve birlikte bir hayattan sorumlu olurlar. Bu ortak hayat için erkek ve kadın kendilerine düşen görevleri gönül hoşluğuyla kabul eder ve yerine getirirler.

Böyle evlilik fıtrî bir ihtiyacın karşılanmasını aşar, bir ibadete dönüşür. Nitekim Peygamber s.a.v. Efendimiz'in, “bir erkek karısının elini tuttuğunda parmakları arasından günahları akar gider” buyurduğu rivayet edilmiştir. Çiftlerin birbirlerine güzel muameleleri ibadet niteliğindedir. Evet, cemaatle yapılan ibadetlerin en huzur verici olanı, kişinin cemaatle olduğu halde kendini ayrık hissetmediği ibadettir ki, bu da kendinden gayrı görmediği kişilerle kurmuş olduğu cemaattedir. Bu hal kişinin eşiyle birlikte olduğu zamanlarda kendini daha çok belli eder. Arada bir hukuk ve bir sınır varsa da, hayatı ve sorumlulukları birlikte omuzlamış olmanın ortak şevkiyle ibadetler coşkunlaşır, sürekli bir hale gelir.

Bu bağlılık her işi rahmete dönüştürür. Yaptığımız işler, evlilik, yuva kurmak, karı-koca olmak, dünyanın geçici ve süfli boyutundan çıkıp yücelir, derin anlamlar kazanır. Bu sayede evlilik, eşleri bedensel hazların ötesine taşır ve kalp itminanına yöneltir. Karı kocanın bu gerçeği görmeleri ve fırsatı heba etmemeleri gerekir.